13 – 17 juli 2010

Het is dan eindelijk zover. Het eerste brevet van 1200 kilometer in Nederland.

Om half 2 gaan Ineke, Rick en ik naar de sporthal om met de voorbereidingen te beginnen. Alles klaar zetten, deelnemers inschrijven en vooral met iedereen even contact hebben. De wethouder van sport van Zwolle komt tegen vijven voor een toespraak en de officiële opening.

Omdat het erg druk is op de snelweg en de deelnemers binnen blijven druppelen stellen we de aanvang van de pastamaaltijd nog een half uurtje uit.

Na de maaltijd komen de resterende deelnemers binnen. Uiteindelijk gaan 65 deelnemers (van de 75 inschrijvers) van start. Eigenlijk nu maar 63 want op woensdagavond starten er nog 2.

Om goed 8 uur vertrekken we achter een voorrijderauto over de ring van Zwolle. Bij de afslag naar Kampen moeten we het zelf doen. Meteen geven een paar deelnemers vol gas. Hans Wessels en Jan van Steeg stuiven er met dik 40 vandoor, meteen gevolgd door Wim Rutten en Anco de Jong. De rest volgt in grote groepen van 10 man of meer. De rij wordt gesloten door onder andere de stepper (Wim Brink), Evelien Veerman, Jaap Bouman en de Ier Marc Farrelli.

Na ongeveer 30 kilometer zijn we in de Noordoostpolder en breekt een korte heftige bui los. Even later in Urk is er een geheime controle. Cor van Hooft en Jan Pieter Broekhoven geven ons hier een stempel. Nu volgt een lang stuk over de Westerringweg. Na Lemmer komen we al snel in Nijemirdum. Hier is in het buurthuis de eerste echte controle. De beheerder heeft het lekker druk, maar hij redt het.

Een kop koffie wordt genuttigd en ik ga weer. Het is nu donker en de verlichting van mij lijkt niet te werken zoals het moet. De onderste voorlamp doet het niet en de andere twee lampen staan te hoog afgesteld. Ik heb dan ook nauwelijks zicht op de weg. Zolang ik in een groep blijf fietsen is er geen probleem, maar solo rijden is lastig. Overigens moet je in Friesland goed op de weg letten want soms liggen er schapen op het fietspad te slapen.

Ik blijf meestal achter een groepje hangen en kom bij de Afsluitdijk. We blijken de wind in de rug te hebben en vlotjes wordt deze lange dijk genomen. Aan het eind is de weg opgebroken en via een paar smalle omleidingen komen we toch op het Noord-Hollandse vasteland aan. Even later zien we de camper van JePe die als tweede controle dienst doet.

We krijgen broodjes en cola en nemen het er van. Na pakweg 20 minuten vertrekken we weer. Het begint vrijwel meteen te regenen en soms ook behoorlijk hard. Het is lastig om bij de groep te blijven want er wordt een paar maal verkeerd gefietst en keren kost mij wat meer tijd, maar als we eenmaal in de Wieringermeer zijn gaat het weer. We kruisen kris kras door het polderlandschap en passeren Middenmeer, Niedorp en Alkmaar.

Anco de Jong fietst door een stuk glas en krijgt een lekke band. Verder zitten er (als ik het goed heb) ook Joop van Beek, Jos Odijk, Mattheu Brinke en (later) Tom Hospes in het groepje. Tom sluit aan, nadat Peter de Rond aangegeven heeft te stoppen met de rit. Hij heeft te veel problemen met zijn maag. Inmiddels was ook Wim Brink (spierproblemen) en Maarten Rood (onbekend) al gestopt.

We gaan nu langs Zaanstad in de richting van de pont over het Noordzeekanaal bij Spaarndam. Daar moeten we even wachten tot de pont arriveert en krijgen vervolgens van de veerbaas een stempel (controle 3) en water.

Na de pont is het even zoeken, maar we vinden de weg naar Halfweg, waar we de ringdijk om de Haarlemmermeer gaan volgen. In Halfweg staat een flatgebouw dat vele lamapen continu uit- en aan laat gaan, waardoor een intrigerend effect ontstaat. Je Moet er gewoon naar kijken.

Langzamerhand begint het nu licht te worden. Ook merk ik dat het tempo dat de groep heeft (35 a 37 km per uur) mij eigenlijk te snel is en ik laat me afzakken. Met een tempo van rond de 33 blijf ik de groep nog lang voor me zien, maar uiteindelijk ben ik, na het verlaten van de ringdijk, op mezelf aangewezen. Ik kom onder andere door Rijpwetering, waar toerwinnaar Joop Zoetemelk heeft gewoond. Het is voorlopig een van de laatste landelijke dorpjes.

Ik probeer een track te laden in de GPS, maar ben niet ervaren genoeg en zie niet hoe het moet. Dan maar navigeren op de routebeschrijving. Ik vind waar ik ben, maar al vrij snel ga ik de mist in. Ik fiets te ver door over een weg en mis de “Vliet”, waar we tijdlang langs moeten fietsen. Ik kom bij een toren die genoemd wordt in de beschrijving, maar weet niet van welke kant ik zou moeten komen. Een fietspad dat ik zou moeten volgen loopt al snel dood. Er zijn allerlei wegopbrekingen en ik beland uiteindelijk in Hazerswoude Rijndijk.

Nu weet ik zeker dat ik verkeerd ben en gok er op dat ik door een zuidelijk route aan te houden buiten de drukke bebouwde kommen kom en daar makkelijker de route kan vinden.

Ik volg de A4 een tijdje en kom via een industrieterrein eigenlijk al vanzelf langs de Vliet. Deze kan ik een tijdje volgen, maar dan houdt het pad op. Weer verzeil ik in allerlei nieuwbouwwijken. Ik herinner me dat ik ook op Way-points kan fietsen en doe alsof de volgende controle in Maasdijk een Geo-cache is. Nu kan ik de richting aanhouden waar deze zich bevindt. Dat blijkt zuidwestelijk te zijn. Via een mooie landelijke route kom ik hierdoor in Wassenaar en vervolgens naast de A44 in Den Haag. De Geo-cache route voort mij rechtstreeks Den Haag in en ik passeer het centrum met de nodige nieuw- en hoogbouw.

Het zijn mooie lange rechte wegen met niet al te veel stoplichten en zonder al te veel moeite kom ik in Poeldijk. Hier wel veel stoplichten en slechte hobbelige fietspaden. Uiteindelijk ben ik om 8 uur 38 op de controle. Ook zijn er al andere deelnemers.

Na wat drinken vertrek ik samen met Wim Rutten voor de volgende etappe.

Na een paar kilometer moeten we met de pont over Nieuwe Maas. Het wordt al lekker warm en de frisse wind boven het water is prettig. Na Rozenburg een paar bruggen en we komen op een smalle reep land tussen de waterwegen. Het is grotendeels autovrij en de paden waar we over moeten fietsen zijn heel prettig om te fietsen. Wat mij betreft een van de mooiste stukken van de route. Met wat kleine onderbrekingen kunnen we ruim 30 kilometer lang door dit recreatiegebied fietsen. Aan het eind van dit gebied ligt een tunnel onder de Oude Maas. Er is een strook voor landbouwverkeer waar we gebruik van kunnen maken (hoewel het officieel niet mag). Een bordje aan het begin geeft aan dat de helling 6,7 % is en dat vraagt natuurlijk om tempo. De top komt op 87,3 km/uur te liggen.

In Puttershoek, geboorteplaats van schaatser Kees Verkerk, gaan we terug naar de reguliere wegen. Bij een tankstation langs de A16 (kort voor het Hollandsch Diep?) nemen we een korte pauze. Wim en ik hebben dan weer gezelschap van een groepje racefietsers, waaronder Joop van Beek.

We stempelen in Geertruidenberg (C5) en vervolgen over eindeloze klinkerwegen. Na vertrek is het even zoeken naar de juiste weg, maar na wat overleg wordt de juiste route gevonden

Geleidelijk aan worden de fietspaden en wegen nu minder van kwaliteit. Noord Brabant is niet altijd even prettig om te fietsen.

We fietsen van plaats naar plaats, naar plaats, naar plaats… Het wordt warm, het kwik komt op 32 graden en de atmosfeer kan dit niet aan. Eerst zien we wat bewolking in het westen opkomen, maar geleidelijk aan komt overal bewolking en wordt deze donkerder. In de buurt van vliegveld Welschap (Eindhoven) zien we ook bliksemschichten in de wolken en wordt het verstandig een schuilplek te gaan zoeken.

In Waalre zien we een kerk met een groot voorportaal. We stallen de fietsen en wachten af. Dat wordt niet lang want na een paar minuten barst het geweld los. Veel, heel veel wind en evenzoveel regen. We zijn blij met onze goede schuilplek, hoewel het door de wind nergens echt droog blijft. Het noodweer duurt ongeveer drie kwartier waarna we besluiten om alvast maar wat te gaan eten. Naast de kerk zit een pizzeria en we laten ons deze goed smaken.

Het is bijna 2 uur later als het weer droog is en we weer vertrekken. We hebben meteen maar een controlestempel (C6) gehaald. Dit moest officieel in Valkenswaard, een paar km verderop, maar dat was een vrije controle en dat kan ook ergens in de buurt.

Na Valkenswaard gaat de route richting België, waar van Sint Huibrechts-Lille tot Maastricht toe langs een kanaal over jaagpaden gefietst kan worden. Eerst het Kempisch kanaal, later de Zuid-Willemsvaart. Tenminste dat was de bedoeling.

Bij het oprijden van het jaagpad blijkt wat het noodweer van net heeft aangericht. De paden liggen bezaaid met takken en bladeren. Zoveel dat je soms het wegdek niet eens kunt zien. We besluiten om het eerste stuk maar over te slaan. Er valt gewoon niet te fietsen. Later wordt dit gelukkig wel beter en blijkt het jaagpad een prima route. Wel is het lastig dat je een aantal keer van wegkant moet wisselen en dat je bij zijtakken van het kanaal goed moet kijken hoe het pad verder loopt.

We verwerken nog een paar lekke banden en mijn voetpomp die ik altijd bij me heb is een gewilde pomp.

Geleidelijk aan wordt het avond en weer donker. De laatste kilometers bij Maastricht gaan in het donker en dan is een donker jaagpad dat bezaaid is met takken niet makkelijk om te volgen. Gelukkig weten de GPS-volgers de juiste route vast te houden en komen we om een uur of 11 op de controle in Maastricht (C7).

Wanneer we door de binnenstad richting Stay Okay gaan komt opeens Rick aangelopen. Hij zou een deel van de bag-drop van Maastricht terug brengen naar Zwolle en zat met een vriend iets te drinken op een terrasje terwijl ik er net voorbij kwam.

Ook hier blijkt de storm te hebben toegeslagen. Een boom die in de Stay Okay stond, heeft het loodje gelegd en is op de keuken gevallen. De rest van de Stay Okay functioneert echter goed. Ivo, Gaby, Lars en ….. hebben gezelschap gekregen van Harry Timmer, de man die de bag-drop verzorgt.

Ik ga proberen wat te slapen en vraag of ze me na 2 uur weer willen wakker maken. Ik dommel af en toe wel wat weg, maar echt slapen doe ik niet meer dan een half uur. Ik vertrek rond half drie voor de terugreis. Ook Wim gaat weer mee. In Maastricht pinnen we eerst nog wat geld en gaan dan noordwaarts. Het wil nog niet echt vlotten en beiden hebben we last van slaperigheid. We pauzeren regelmatig en onafhankelijk van elkaar. Bij daglicht blijkt de ravage van het noodweer eens te meer en we zien diverse ontwortelde bomen.

Kort voor de volgende controle bij Oirlo/Castenray (C8) fiets ik verkeerd en moet een aantal extra kilometers maken. Op de controle zijn diverse andere deelnemers aanwezig en de meesten nemen in het AC-restaurant aldaar een ontbijt.

Ik vertrek alleen en duik Duitsland in. Meteen gaat het mis als ik een afslag vergeet, maar kan dat redelijk goed met een paar extra kilometers extra oplossen. Verderop bij Wesel overkomt me dit nog een keer en als ik dan op de route terug ben, kan ik weer aansluiten bij wat andere deelnemers.

Hoewel ik nu wel een track kan laden in de GPS, gaat het toch niet altijd goed. Op de een of andere manier wordt de track na een tijdje corrupt en is dan niet meer te gebruiken. Het levert geen probleem op, want ik ken vanaf Wesel de volledige route uit het hoofd en heb dan ook geen beschrijving of GPS nodig.

In de loop van de middag komen we in Rhade (C9). Wim en ik gaan bij de McDonald’s aan de patat en cola. Als we weer vertrekken komen er net een aantal racefietsers voorbij en we sluiten aan. Niet voor lang dit keer want het wordt heuvelachtig en ik raak al snel achterop. De Granatsberg bij Klein Reken kent een echte beklimming met dito afdaling. Ik kom er tot een top van 90,2. De hoogste snelheid van de rit. Op het vlakke stuk na de Granatsberg haal ik Wim weer in, maar de heuvels tussen Rorup en Billerbeck doe ik weer solo. De afdaling naar Billerbeck is wat link, want er is fijn grind gestrooid en ik voel het achterwiel wat wegtrekken. In Billerbeck achterhaal ik het groepje racefietsers weer.

Na Billerbeck is het relatief vlak en schiet ik lekker op. Wel heb ik al een tijdje het gevoel dat het achterwiel wat zwabbert. Nu had ik net voor vertrek geconstateerd dat er twee spaken in het achterwiel kapot waren en ik vrees dat dat er meer geworden zijn. Als ik een tijdje later het achterwiel controleer blijkt gelukkig dat het aantal nog steeds twee is. Geen zorgen dus.

Kort voor Asbeck zie ik in een flits op een afdaling Maarten Klijnstra aan de kant van de weg staan. Mogelijk wacht hij op zijn vader Jan, die ook mee doet. Ik vermoed echter dat hij al een tiental uren achter ligt.

Na Ahaus weer terug naar Nederland en 25 kilometer later ben ik in Hengelo op de 9^e controlepost. Het wordt een korte stop, want ik wil door om bijtijds in Zwolle terug te zijn.

Ergens in de buurt van Holten krijg ik weer gezelschap van Wim. Samen gaan we de Holterberg over.

Na afloop van de rit heb ik aan diverse buitenlandse deelnemers gevraagd wat ze het mooiste stuk vonden en iedereen zei dat ze het Nationale Park “de Holterberg” het mooist en meest verrassend vonden. Na de Holterberg en Hellendoornseberg ga ik bij Luttenberg even bellen met het thuisfront om te zeggen dat ik over ongeveer een uur in Zwolle ben.

In Heino gaat een fotosessie en interview met de plaatselijke krant de mist in omdat er geen fotograaf gevonden kan worden.

Als de zon net onder is, komen we om kwart over 10 op de controle in Zwolle (C11).

Het is hier een drukte van belang. We runnen als team de hele sporthal en er lopen een stuk of 4 vrijwilligers rond, waaronder Ineke en Rick. Iris Boersbroek zit aan de controletafel en geeft me het 11^e stempel.

Als ik een kwartiertje binnen ben loopt de spanning op. Anco de Jong kan ieder ogenblik binnen komen want hij is al klaar met de tweede lus. Er wordt een spandoek met finish opgehangen en om 22:30 (50 en een half uur na de start) gaat Anco over de finish.

Ik twijfel wat ik nu zal doen. Meteen door of een tijdje pauzeren en wat proberen te slapen. Ik kan geen keuze maken en hang maar wat (relaxt) rond. Uiteindelijk ga ik zonder geslapen te hebben rond half 1 weer op pad. Al snel wordt duidelijk dat het gebrek aan slaap toch van belang is want het loopt voor geen meter. Ik kan de snelheid nauwelijks boven de 20 km/uur krijgen en pauzeer regelmatig. Toch vorder ik wel, maar na 5 uur als het weer licht wordt, ben ik maar liefst 50 kilometer verder.

Met het ochtendgloren gaat het meteen weer beter. Op dat moment zie ik achter me ook weer een groep racefietsers aankomen, maar ik kan nu beter opschieten (tussen de 25 en 30 per uur). Ik verlies de racefietsers ook meteen weer uit het oog. Om kwart voor 8 ben ik in Groningen en constateer, net als anderen voor mij, dat het tankstation waar we moeten stempelen verbouwd wordt. Ik maak een foto als bewijs dat ik er was en ga verder. Ik weet dat er een McDonald’s aan de westkant van Groningen zit en ga daar maar heen.

Als ik om 8 uur bij die Mac ben, blijkt dat ze pas om 9 uur open gaan. Geen ontbijt dus.

Het fietsen gaat weer goed en ik weet dat er voor Wartena (C13) weinig mogelijkheden zullen zijn om eten te krijgen, maar in principe heb ik ook voldoende bij me.

Er komt nu wel meer wind opzetten, maar het blijft goed fietsweer. Wel heb ik vergeten om me met zonnebrandcrème te beschermen en ik voel dat ik op de neus, oren en delen van gezicht flink aan het verbranden ben.

Het is ongeveer 60 kilometer naar Wartena en om 5 voor 11 ben ik er.

De controle wordt bemand door Cor van Hooft en Arvid de Jong. Even later komt ook JePe er bij. Ik neem als ontbijt een paar tosti’s en een bord nasi. Dat gaat er prima in. Ook vul ik het vochtgebrek wat aan met cola. Een uur later ga ik weer op pad. De laatste etappe van 93 kilometer.

Ook nu weer gaat het begin stroef. Het slaaptekort begint weer op te spelen en het tempo zit rond de 20 km per uur. Pas in de buurt van Heerenveen gaat het beter en kan ik regelmatig aan de 30 tippen. Ook het wegzakken in gedachten gebeurt nu minder.

Ik neem nog een paar korte pauzes en vermoed dat ik binnen de 70 uur totaaltijd moet kunnen blijven.

Om 16:24 (na 68:24 uur) stempel ik voor de laatste maal en krijg de herinnering voor het feit dat ik de 1200 km heb volbracht. In kom als 8^e binnen op een totaal van 47 deelnemers die de streep halen.

In de sporthal eet en drink ik nog wat alvorens ik om een uur of 7 naar huis fiets om het bed op te zoeken.

De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker en neem de tijd om me bij te lezen over wat er onder andere in de Tour de France gebeurd is. Daarna pak ik de auto en ga langs het parcours terug om de deelnemers tegemoet te rijden. Lange tijd zie ik niemand, maar net na Zwartsluis (nog 20 km tot de finish) zie ik een groepje van Toerclub “De Tol” met ook Jan Klijnstra en Karel Stroethof (Amerikaan).

Ik praat wat met hen en maak wat foto’s. Ondertussen komt Paulus den Boer ook aanfietsen. Hij had een vergelijkbaar idee en wilde o.a. Robert Lammerts tegemoet fietsen.

Ik ga weer terug naar de sporthal, waar een relatieve rust heerst. Diverse deelnemers zijn in de nacht en vroege ochtend gearriveerd en liggen te slapen.

Na binnenkomst van de twee groepjes zijn er nog 7 deelnemers onderweg. Twee van hen zijn formeel gestopt en keren terug naar Zwolle. Een maakt de route wel af, maar zal minimaal vijf uur te laat zijn (en is daarvan op de hoogte).

Jaap Bouman en Evelien Veerman zijn onderweg van Wartena naar Zwolle en zullen op tijd finishen. Johann en Corinna Eilers worden halverwege de middag op de controle verwacht en zullen daarna nog een dag de tijd hebben voor de noordelijke lus. Dat moet voldoende zijn.

Om 12:20 komen Jaap en Evelien binnen in een eindtijd van 88 uur 20. Johan en Corinna krijgen de volgende dag een eindtijd van 88 uur 30.