|
Na PBP2007 geloofde ik het wel, dat wil ik mijn
volgers en vooral Richard niet nog een keer aandoen. Maar de meesten weten
wel dat ik inmiddels genezen ben verklaard (LEL
2009) en dit jaar werd op wat uitgebreide schaal de Lowlands1200 vanuit
Zwolle georganiseerd. Dit is een groot rondje Nederland met een klein
uitstapje naar Belgie en Duitsland. Totaal
slechts 1000 hoogtemeters, ideaal dus voor de roeifiets.
De start was dinsdagavond 13 juli om 20.00 uur en over de eerste nacht is
altijd weinig te vertellen. Behalve dat er flink wordt doorgereden,
iedereen er zin in heeft, stoere verhalen worden verteld, 23 internetpaginas van weersvoorspellingen worden
besproken, en iedereen nog fris en vrolijk is. Voordat je het weet ben je
via de Afsluitdijk in Maasdijk. Dan volgt de eerste beproeving, het ontbijt
naar binnen zien te werken, meestal een behoorlijke klus. Maar hier, hier
hadden ze vlaflip, wie kent het nog? Eerst vla, dan yoghurt, dan
limonadesiroop en dat alles afgedekt met een flinke berg slagroom. En lekker
dat het was!........mmmmm.
De woensdag was gepland om van Maasdijk naar Maastricht te rijden door het
Brabantse land. Dat het leven hier goed is begrijp ik nu wel want ze hebben
echt geen tijd om voor fatsoenlijke fietspaden te zorgen. En dan al die
dorpjes die we moeten doorkruizen, allemaal klinkers, gaten en kuilen en
richeltjes. Ik denk dat ze het woord wasbord hier hebben uitgevonden, wat
een drama. Inmiddels werd het warmer en warmer en
sijpelde de berichten door dat er noodweer vanuit Frankrijk onze kant
opkwam. De controle in Valkenswaard werd kort gehouden, misschien konden we
Maastricht bereiken, hier wachtte ons een goede maaltijd en wat rust,
dachten we.........
In Belgie verdwaalden we langs het kanaal, en na
wat rondrijden werd met de groep besloten om via de GPS de korstte route te
volgen. Het tempo ging omhoog maar hoe sneller we gingen rijden des te
donkerder werd het, precies waar we heen moesten. Toen het begon te waaien
zijn we snel een kroeg ingedoken en 10 seconden later barste de hel los,
ach, zo vaak zie je toch niet horizontale regen? Na een klein uur
vertrokken we voor de laatste 10 kilometer naar Maastricht en toen werd de
werkelijke schade duidelijk. Fietspaden vol takken, omgewaaide bomen en de
brandweer die ons de weg versperde omdat er een gevel van een boom bevrijd
moest worden. Op het controle punt wachtte ons een verrassing, geen
maaltijden beschikbaar want er was een boom op het restaurant gevallen en
deels door het dak gekomen. Brandweer, politie en nieuwsploegen waren
aanwezig maar die hadden geen aandacht voor ons.
Samen met een andere ligfietser hebben we in de stad wat pasta verorberd en
zijn verder gegaan, de tweede nacht. Het is mij nog nooit gelukt een tweede
nacht wakker te blijven maar nu was ik vol vertrouwen en voelde me goed.
Totdat we de eerste takken van het fietspad hadden gehaald, wat een ravage.
Maar Derk heeft er verkoopargument bij : je kunt
met de roets over halve bomen rijden en hij
blijft heel, in tegenstelling tot de berijder, maar een kniesoor die daar
op let. Opeens zag ik in de sloot naast de weg een bloemkool op zijn kop
liggen, dat kon natuurlijk niet want ik was fit en had nog geen
waanbeelden. Gelukkig klopte dat want het was een knoert van een afgeknapte
boom die daar was beland. Pas ver in Duitsland werd het beter en daar kwam
het tempo weer terug en werden de volgende twee stempels gehaald. Wel een
paar kleine slaapdipjes gehad maar die werden weggewerkt met cola en
druivensuiker.
Voor je het weet ben je 'smorgens in Hengelo en
dan is het nog maar een klein stukje naar Zwolle. De wind was inmiddels toegenomen tot een goede 5 en we hadden hem
meest schuin tegen, dan is het lekker als je samen bent. De Holterberg werd
fluitend genomen en na de controle gingen we door voor de laatste lus via
Groningen en Leeuwarden. Nog maar een stukje........
In Groningen heb ik weer eens van een BigMac
mogen genieten, meestal lukt dat niet maar nu smaakte die uitstekend. Naar
de laatste controle hadden we nog een vervelende wind tegen maar deze werd
steeds minder, tot bijna windstil. Het werd kouder, mistflarden verschenen
en ons tempo ging omhoog. We vlogen naar de finish en na precies 53 uur
stond daar Annemieke, mijn vrouw, mijn steun en toeverlaat.............Richard te omhelzen. Die was net
binnengekomen en was klaar voor de laatste lus. Overigens was Richard op de
fiets gekomen en ging ook weer op de fiets naar huis............
Misschien moet ik dat maar eens tot doel stellen, maar eerst volgend jaar,
PBP2011.
Als laatste een dank voor de organisatie, de volgers en supporters, Derk en
natuurlijk Perry voor 53 uur samenzijn.
|
|
|
|
|