Theo wat kan je toch roetsen. Geweldig!

Richard bedankt voor de gezelligheid en alle hulp. Fantastisch dat je ondanks alles mooi met 70 uur binnen was.

Gerrit bedankt voor het top organiseren van deze, en hopelijk nog vele, Lowlands.

Binnen de eerste tien kilometer schoten het knoopje van de aandrijfkabel én van het stuurkoord los. Top Richard dat je de moeite wilde nemen om snel alternatieve oplossingen aan te dragen en samen een inhaalrace te ondernemen. Mijn motivatie was op dat moment aardig onderkoelt. Nadat we ons los hadden geroets van de achterste deelnemers en we na het overslaan van de verfrissingsposten de overige deelnemers weer bij konden halen kwam mijn plezier weer terug. Mijn doel om binnen de 60 uur te rijden bleek toch nog mogelijk totdat Wodan al zijn pijlen op de omgeving van Valkenswaard afschoot. Onze schuilplaats in een grote loods was ideaal. (Richard, hadden hadden hadden we maar door alle takkenbossen heen geklommen aan de linkse zijde van het kanaal dan waren we wellicht voor het donker in Maastricht geweest!). Bij het binnen rijden van Maastricht om 23.30 negeerde een auto het rode stoplicht waardoor ik mij in een soort pirouette het vermoeide lijf moest redden. Hierbij blesseerde ik mijn scheenbeen wat na een dutje van 2 uur pijnlijk en dik geworden was. (Richard, vandaar mijn opmerking dat je na het slapen je eigen weg maar moest gaan.) Een week eerder had ik een controlerit gereden van Maastricht naar Deventer. Deze 320km reed ik binnen de 14uur. Dit zou ik met mijn vermoeide lijf niet evenaren en een eenvoudige optelsom van een pijnlijk scheenbeen, een te vervangen elastiek en aandrijfkoord, kapotte ontgrendelkabel en de overblijfselen van de storm gaf de uitkomst van stoppen. Zestig uur was niet meer haalbaar en ik wilde mijn verdere sportzomer niet verpesten doordat ik zonodig moet finishen.

Wat is die roets toch een gek fenomeen; voor jullie als ervaren rowclisten waarschijnlijk gewoon maar voor mij met een jaartje 'ervaring' nog steeds een openbaring. Ondanks afzien en inspanning stap je ontspannen van de roets waardoor de wil om te roetsen steeds heftiger wordt. Best gek toch? Verslaving?

Vanavond zou ik graag weer starten!